Całe życie byłem krótkodystansowcem pisarskim. Popełniłem kilka tysięcy felietonów, sporo krótkich utworów teatralnych, tak zwanych skeczów, a tylko dwie czy trzy całospektaklowe sztuki i jedną powieść złożoną z dwóch części: Cafe "Pod Minogą" oraz Mamuś Kitajec i jego ferajna. Powieść była oparta na dziejach okupacyjnych i wczesnopowojennych pewnego towarzystwa złożonego głównie z warszawskich taksówkarzy, mieszkających na Starówce. Okupacyjne przeżycia bohaterów miały w większości wypadków za podstawę realne fakty, nieco tylko zmienione, przystosowane do biegu powieściowej akcji. Za tworzywo literackie posłużyło mi na przykład następujące zdarzenie prawdziwe. -Na kilka dni przed Powstaniem w domu numer 5 przy ulicy Bartoszewicza, opuszczonym w pośpiechu przez zamieszkujących tam dotąd cywilnych Niemców, zainstalowała się placówka Armii Krajowej, tworząc punkt oporu dla przyszłych działań. W dużym czteropokojowym lokalu na parterze urządzono wartownię. Na drugim piętrze usadowiło się dowództwo punktu, którego szefem był wspomniany już tu przeze mnie kapitan KOP-u Michał N. Oczywiście wszystko to działo się w najgłębszej konspiracji. Wchodzono i wychodzono z domu tylko pojedynczo, ukradkiem. Kamienica robiła wrażenie całkowicie pustej. I oto pewnego dnia podczas narady sztabu oddziału zjawia się dozorca domu (również żołnierz AK) i składa taki meldunek; .

Berengariusz utrzymał pod tym naciskiem jedynie warowne zamki. Przed bramami Rzymu Otton przysiągł chronić terytorium Państwa Kościelnego i władzę VII: świecką papieża. W zamian za to Jan XII 2lutego 962 r. namaścił go i koronował cesarzem, a lud udzielił swemu rzymskiemu cesarzowi aklamacji. Jedno tylko się dość istotnie zmieniło: to papieże mieli od tej pory składać przysięgę wierności cesarstwu! Dodajmy, że 12lutego papież zaakceptował erygowanie ma arcybiskupstwa w Magdeburgu, na lewym brzegu Łaby, gdzie do tej pory działał tylko klasztor św. Maurycego; zobowiązał też papież pięciu innych arcybiskupów północnego państwa wschodnich Franków do wsparcia tej inicjatywy, której za żadną cenę zaakceptować nie chciał biskup z nieodległego Halberstadt, dotychczasowy kościelny zwierzchnik tego terytorium. Nie chciał - wbrew woli Ottona. Ze skutkiem: erygowanie nowej metropolii odwlekło się o kilka lat. Po dwunastu dniach cesarz ruszył na północ; nie miał więc nawet czasu przeszkadzać. O jakiejś odbudowie cesarstwa rzymskiego nie mogło być mowy. Porozumienie trwało niedługo; rok później owemu Janowi XII zacznie doskwierać Otton zbyt potężny. Jan XII zbuntuje się. Więc - pod pretekstem, że Otton kościelne terytorium egzarchatu Rawenny, odebrane Berengariuszowi, zatrzymał dla siebie. Nićmi swego spisku sięgnął Jan XII nawet za Alpy; w samym Rzymie pojawi się wręcz syn Berengariusza, Adalbert. Jan XII przeliczył się jednak. Otton I pojawi się tu również, wnet ale z wojskiem. Jako władca i sędzia. Przejdzie do porządku dziennego nad argumentem, że papieża, Namiestnika Chrystusowego, nie mogą sądzić śmiertelnicy; wie przecie, co to znaczy papież. Zwoła synod i doprowadzi do sądu nad Janem XII; wyegzekwuje złożenie go z tronu, czyli depozycję, a potem Otton przeprowadzi 4grudnia 963r. elekcję innego papieża, Leona VIII - nawet nie duchownego, bo przewodniczącego kolegium notariuszy rzymskich. Kto mu się teraz oprze, skoro na północy Włoch wziął do niewoli samego Berengariusza? A jednak Rzym się nie podda. Szykuje się cichcem do powstania. Tylko że zwolennicy Ottona doniosą mu, co się kroi. . . Otton zdąży się przygotować, a nie ma żartów z tym Sasem, nawykłym do walki; w styczniu 964 r. utopi rebelię w jej własnej krwi. Dopiero teraz powróci spokojnie za Alpy, podbijać Łużyce. Nie docenił Rzymu. Po jego odjeździe Wieczne Miasto natychmiast poderwie się znowu. Już 26 lutego. Pruderia - zahamowanie, fałszywy wstyd.. - Ot, wpadli my w kałabanię - mruknął Kargul.. . Uczyć się musi, co do Polaka należy,. Kucharczyk wahał się jeszcze przez chwilę. Lecz potem wstał i rzekł mocno:. 6 - Seks partnerski.