głosami niemieck± piosenkę o gaju, piwie i miło¶ci. .

Jak żył? powiedziałby: Robiłem. Po co? Zrobiłem miliony! Na co? No, żeby mieć. - Czym mogę panu służyć, sir? - zapytał, gdy Artemis zatrzymał się obok niego. W pytaniu tym, wypowiedzianym z należytym szacunkiem, Artemis wyczuł ostrzeżenie. Nie ulegało wątpliwości, że mężczyzna, ubrany w płaszcz z peleryną, w kapeluszu nisko nasuniętym na oczy, pełni nie tylko rolę stangreta, ale i przybocznego strażnika.. "Ten psiarz.". , nie odważył się zapu w alejki pogrążone w mroku, gdyż gałęzie drzew przesłaniające lai elektryczne pozostawiał ed nie y 1 y wąskie wyspy światła wśród roz łych plam ciemności. Było to idealne miejsce dla podejrzan spotkań, ale również niebezpiecznych zetknięć z bandami przesl ców, którzy świetnie władali bronią i wypruwali flaki swym ofiar% Gangi Bandidos, Pagans, Outlaws Wanderers Diabolos i w ! innych grasowały tu niemal bezkarnie. Bob ich nie zapomn Obrabowywały przechodniów, mordowały ich, gwałcił. Zastr y asza I ludzi sprawiało im rozkosz. Była to zbieranina ludzi w zut ch i wszystkiego, którzy bili się również między sobą, znajdując pry je I ność w rozlewie krwi, w zadawaniu cierpień, w szerzeniu strachu Bob chciał ponownie zobaczyć Times Squer, serce Nowego Jor1 przejść 42. ulicą, zajrzeć do baruteatrzyku, w którym występoi nago przed tłumem podnieconych kobiet. Zszedł. Aleją do Tin iI Square, rojącego się od ludzi. Zdjął ciemne szkła% ściągałn gdyz zbytnio a siebie uwagę nosząc je w nocy. Pochłaniał wzrokiem reklaI świetlne, tłum cisnący się jak na targowisku. - Chcesz się zabawić, synku? - zapytała go jaskrawo umalowa prostytutka. Mógłby ją minąć nie rzucając na nią spojrzenia.. . Chmielewski stał w szczerym polu. Dookoła jak okiem sięgnąć ciągnęły się podmokłe pola. Za nim na wzniesieniu stały zabudowania gospodarstwa rolnego. Mury z czerwonej cegły podtrzymywały zapadający się do wnętrza dach. Świeżo prana bielizna suszyła się w ogrodzie. Chmielewski zatoczył ręką szeroki łuk, wskazując na puste pola. - Panowie. Dwieście kilometrów autostrady, sieć stacji benzynowych, nowoczesne parkingi, serwisy. Cała Skandynawia będzie tędy jeździć. I to jest to. A co, pan mi mówi, że się nie da? Zirytowany Chmielewski obrócił się do trójki mężczyzn idących jego śladem. - Jako inżynier mówię, że się nie da - podjął temat inżynier Bukowski, szczupły, o sportowej sylwetce mężczyzna po czterdziestce. Należał do ludzi widzących najpierw problemy, a potem pieniądze. Nie posiadał w sobie za grosz entuzjazmu do czegokolwiek. Ciągnąc dalej narzekania spojrzał na swoich dwóch kolegów stojących po bokach. - Tej wsi nie ominiemy. Tu są łąki, a tam bagna, aż do Miedzeszyna. Za miękki grunt. Stojący obok Kucharski był cynikiem i wszystkie pomysły Chmielewskiego dla zasady wyśmiewał, a przynajmniej lekceważył. - Ksiądz chłopom zabronił ziemię sprzedawać - dzielił się swoją wiedzą. - Pewno chce opchnąć ten poniemiecki cmentarz pięć razy drożej. Chmielewski czasami miał dość swoich wspólników, ale prawdę mówiąc na innych w promieniu dwustu kilometrów nie mógł liczyć. Byli bezwolni, senni, ale przynajmniej wykształceni. - Dlaczego to się tak wlecze? - wycedził poirytowany. Ręce mu opadły, zgarbił się. Ostatnie słowa wypowiedział już do siebie. Trzecim mężczyzną stojącym na przeciw Chmielewskiego był prokurator Wielewski. Siwy pan o uśmiechu bazyliszka. Chmielewski podszedł do niego dwa kroki i ściszonym głosem, żeby pozostali nie słyszeli, spytał: - Co z koncesją? Prokurator jakby czekał na to pytanie. - Potrzebny jest tylko jeden podpis. Ostatni. Faceta, który mi niczego nie odmówi: potrącenie na pasach i ucieczka z miejsca wypadku. - Ile chcesz? - beznamiętnie zapytał Chmielewski. - Mam swoje lata. No i wiesz, ten napad na bank. W każdej chwili mogą mnie zwolnić. Chcę wejść w autostradę jako udziałowiec. Chmielewski aż poczerwieniał z wściekłości, ale być może to tylko poranne słońce rzucało taki ciepły kolor na jego policzki. - Za jeden podpis, bez forsy? - wycedził przez zęby. Prokurator nawet nie spojrzał na Chmielewskiego. Bawił się trzymanym w palcach patykiem. Patrzył w stronę zrujnowanego gospodarstwa. - Ten podpis możesz mieć nawet jutro. Albo wcale - spokojnie odparł. Uśmiechnął się serdecznie do Chmielewskiego. Chmielewski odpowiedział mu tym samym. Każdy z nich miał w tym momencie własny pomysł na załatwienie tej sprawy, z goła odmienny od partnera. Od strony gospodarstwa usłyszeli wołanie: - Marzena, Marzena, co z tą wodą? Pośpiesz się! Prokurator spojrzał w stronę studni. Chmielewski obrócił się całym ciałem w tę samą stronę. Młoda dziewczyna niosła dwa wiadra pełne wody. Mogła mieć dziewiętnaście lat. Szła boso. Krótka, prosta sukienka kończyła się wysoko na odsłoniętych udach. Spleciony jasny warkocz sięgał jej prawie do pośladków. Odwróciła głowę i mrużąc oczy przyglądała im się z daleka. Miała regularne rysy twarzy, brzoskwiniową cerę, ciemne brwi. Czterech starszych mężczyzn stojących na tle Mercedesa, nie wzbudziło jej zainteresowania. Odwróciła od nich głowę i weszła na podwórko. Chmielewski poczuł się pięćdziesięcioletnim facetem, który będąc najbogatszym człowiekiem na Pomorzu w jednej chwili stał się życiowym bankrutem. Poczuł, jak życie przecieka mu przez palce. Za plecami Chmielewskiego stanął Bukowski. Z satysfakcją uśmiechnął się do swoich myśli patrząc na Chmielewskiego. - Obawiam się, że ta ziemia nie jest na sprzedaż. Chmielewski był jednak innego zdania.. Być nawet mowy. Ja sam zwracałem się o pomoc do polskich organizacji dwa. - Zanim się obejrzę - powtórzyła Beth, spoglądając na Deckera.. - Z Dębowymi Liśćmi i Mieczami - potwierdził Craig. - To oznacza potrójne wyróżnienie. Ten człowiek powinien był zginąć już kilka razy. - A jednak jest odważny - powiedziała.. - Śpi!... - odpowiedział tamten człowiek. Hanys zrozumiał, że to ojciec umierającej Zosi. Ojciec nawet nie spojrzał na niego i na małpkę. Jakby ich nie widział. Usiadł ciężko na dawnym miejscu i ukrył twarz w dłoniach. Panna doktor Stasia zbliżyła się na palcach do dziewczyny. Schyliła się nad nią, słuchała oddechu. Lecz nieoczekiwanie Zosia otworzyła oczy. Podniosła powieki jakby małe wieczka drogocennej szkatułki, w której życie pali się ostatkiem gasnącego płomyczka..